Hazreti peygamber efendimizin son hutbeleri
Hatemü'l-Enbiya aleyhisselam Efendimiz Veda Haccından sonra Hicret-i seniyyelerinin onbirinci senesi Safer ayının son günlerinde, şiddetli bir baş ağrısıyla hummaya tutuldu. Hastalığı ağırca idi. Buna rağmen Mescid-i Saadet’e varıp minbere çıktı, bir hutbe okudu:
“Ey insanlar! Her kimin sırtına vurmuş isem işte sırtım, o da kalksın bana vursun ve her kimin bende alacağı varsa işte malım, gelsin alsın!” dedi ve kendisinden sonra Cezîretü'l-Arap'tan müşriklerin çıkarılmasını emretti,
Etraftan gelecek elçilere ikram edilmesini tavsiyede bulunduktan, sonra:
“Allahü Teala bir kulunu dünya ile kendine kavuşmak arasında muhayyer kıldı, o kul da ona kavuşmayı tercih etti!” diyerek bununla ahiret alemine irtihal edeceğine işaret buyurdu.
Resûl-i Ekrem Efendimizin hastalığı ağırlaşınca Ensar-ı kiram “Acaba halimiz ne olacak?” diye endişe içinde kalmışlardı. Bunu haber alan Nebiyy-i Zîşan Efendimiz, Hazret-i Ali ile amcası Hazret-i Abbas’ın oğlu Fadl’ın kollarına dayanarak tekrar Mescid-i Şerîf’e çıktı, müessir bir hutbe okudu. Buyurdular ki:
“Ey İnsanlar! Benim vefat edeceğimi düşünüp telaş etmekte imişsiniz. Hiçbir peygamber ümmeti arasında ebedî kalmadı ki, ben de sizin aranızda ebedî kalayım?
Ey Ensar! Size nasîhatım şudur ki, muhacirlere hürmet ve riayet ediniz.
Ey Muhacirler! Size de vasiyetim şudur ki, Ensar’a güzel muamele ediniz.
Ey insanlar! Günah, nîmetin zevaline, elden çıkmasına sebep olur. Eğer insanlar Allah’ın emirlerine itaat ederse onların amirleri de öyle olur ve eğer halk asî olursa onların amirleri de öyle olur.”
Hatemü'l-Enbiya aleyhisselam Efendimiz Veda Haccından sonra Hicret-i seniyyelerinin onbirinci senesi Safer ayının son günlerinde, şiddetli bir baş ağrısıyla hummaya tutuldu. Hastalığı ağırca idi. Buna rağmen Mescid-i Saadet’e varıp minbere çıktı, bir hutbe okudu:
“Ey insanlar! Her kimin sırtına vurmuş isem işte sırtım, o da kalksın bana vursun ve her kimin bende alacağı varsa işte malım, gelsin alsın!” dedi ve kendisinden sonra Cezîretü'l-Arap'tan müşriklerin çıkarılmasını emretti,
Etraftan gelecek elçilere ikram edilmesini tavsiyede bulunduktan, sonra:
“Allahü Teala bir kulunu dünya ile kendine kavuşmak arasında muhayyer kıldı, o kul da ona kavuşmayı tercih etti!” diyerek bununla ahiret alemine irtihal edeceğine işaret buyurdu.
Resûl-i Ekrem Efendimizin hastalığı ağırlaşınca Ensar-ı kiram “Acaba halimiz ne olacak?” diye endişe içinde kalmışlardı. Bunu haber alan Nebiyy-i Zîşan Efendimiz, Hazret-i Ali ile amcası Hazret-i Abbas’ın oğlu Fadl’ın kollarına dayanarak tekrar Mescid-i Şerîf’e çıktı, müessir bir hutbe okudu. Buyurdular ki:
“Ey İnsanlar! Benim vefat edeceğimi düşünüp telaş etmekte imişsiniz. Hiçbir peygamber ümmeti arasında ebedî kalmadı ki, ben de sizin aranızda ebedî kalayım?
Ey Ensar! Size nasîhatım şudur ki, muhacirlere hürmet ve riayet ediniz.
Ey Muhacirler! Size de vasiyetim şudur ki, Ensar’a güzel muamele ediniz.
Ey insanlar! Günah, nîmetin zevaline, elden çıkmasına sebep olur. Eğer insanlar Allah’ın emirlerine itaat ederse onların amirleri de öyle olur ve eğer halk asî olursa onların amirleri de öyle olur.”